Ik ontmoet Nurgythe Dari, een 54-jarige vrouw. Ook zij kan niet zien: op de tast zoekt ze de ingang van haar hut. Twee jonge vrouwen helpen haar. Later hoor ik dat dit haar dochters zijn. “Ik kon gewoon zien, groeide op in dit dorp en trouwde,” vertelt Nurgythe. “ Ik heb tien kinderen gehad, waarvan er zeven zijn overleden.” Daar zit ik dan. Op mijn bureau in Veenendaal zie ik regelmatig tabellen met cijfers over kindersterfte, maar ik werd er nog nooit zó mee geconfronteerd. Het komt eruit als een kreet. “Het zijn de tranen die mij blind hebben gemaakt.” Ik kijk haar aan, ze kan mij niet zien. Ik weet dat het in werkelijkheid trachoom is waardoor Nurgythe volledig blind is geworden. Trachoom is een ooginfectieziekte die hier veel bij kinderen en vrouwen voorkomt. Doordat deze infectie zich vaak herhaalt, draait het ooglid naar binnen en krassen de wimpers over de oogbol, wat vaak op langere termijn leidt tot blindheid. Helaas kon Nurgythe niet meer geholpen worden.

De blinde Nurgythe en haar dochter

“Ik heb alleen deze meisjes nog, maar die zijn inmiddels getrouwd,” vervolgt Nurgythe. Dan laat ze zien waar we eigenlijk voor gekomen zijn. Ook Nurgythe heeft een training gevolgd en maakt bezems. Haar man verkoopt ze op de markt en dat gaat goed. “Bezems verkopen hier beter dan matten.” Ze is ondanks alles erg blij met de training. Haar dochters wonen niet meer thuis, dus ze is alleen nog samen met haar man. Een van haar dochters blijkt overigens zwanger te zijn. Jong is ze, nog geen 18 jaar. Voorzichtig vraag ik of Nurgythe blij is met de toekomstige baby. Ze knikt: ja, dat is ze zeker. Weer nieuw leven, nieuwe hoop.

Anna Kooij