“Ik was een erg mooi meisje van 14 jaar oud en groeide op in een middenklasse gezin. Mijn broers studeerden en het lag voor de hand dat ik ook een studie zou gaan volgen. In die tijd kwam een goede huisvriend van mijn ouders vaak op bezoek. Totaal onverwachts vraagt hij mijn vader of hij met mij mocht trouwen. De hele familie was geschokt. Niemand had dit verwacht en zeker niet op mijn leeftijd. Mijn ouders wisten niet goed of ze hierop moesten ingaan. Zij wilden namelijk dat ik eerst een studie zou gaan volgen. Na lang overwegen hebben zij hem verteld dat ze niet op zijn voorstel ingingen en ik niet met hem zou gaan trouwen.

De volgende dag ging ik gewoon weer naar school. Het leek een normale dag, tot de terugweg. Plotseling gooit iemand accuzuur in mijn gezicht. Ik schrik en heb enorme pijn. Het zuur brandt in mijn gezicht. Handen pakken mij vast en ik word naar het ziekenhuis gebracht. Ik kan nog zien. Helaas was het te laat en het zuur tast langzaam ook mijn gezichtsvermogen helemaal aan.”

Een lange donkere periode vol hoop en wanhoop verblijft ze in het ziekenhuis. Herstel van haar huid duurt lang. Alles lijkt weggeslagen. Ze heeft nauwelijks een neus en lippen meer. Hoe moet ze verder? Haar toekomst ligt aan diggelen en Nomita is ten einde raad.

De achterliggende reden van deze daad is Nomita wel duidelijk. “Ik denk dat hij niet meer wilde dat ik met iemand anders zou gaan trouwen en heeft daarom accuzuur in mijn gezicht gegooid”. De lading van deze woorden is enorm. Niet trouwen, betekent geen kinderen, geen kinderen betekent geen toekomst.

Als ze na enkele maanden weer thuis komt is Nomita ronduit depressief. Naar school kan ze niet meer. Tot de dag dat er een Italiaanse broeder uit het ziekenhuis langs komt. Hij heeft haar gezien in het ziekenhuis en schrijft een brief naar de zusters van een gerenommeerd katholiek ziekenhuis in Dhaka. Nomita kan komen. Alle hoop lijkt verdwenen als zij ook daar te horen krijgt dat er niets meer aan haar ogen gedaan kan worden.

Langzaam dringt het tot Nomita door, haar mooie leven is voorbij. Broeder Josef laat de moed echter niet zinken en brengt haar naar de Baptist Mission Integrated School (BMIS). Een school speciaal gericht op onderwijs aan blinde meisjes. Nomita krijgt weer zin, want leren kán ze. Na haar eindexamen wordt ze toegelaten tot een laboratoriumopleiding.

Na haar studie besluit ze weer terug te gaan naar BMIS. Het is niet makkelijk om als blinde een baan te vinden. Ze zet door en gaat vrijwillig aan de slag als docent. Ze vindt het zó leuk dat ze wil blijven. Blinde kinderen zijn haar passie. Ze stimuleert ze. “Doe je best” zeg ik altijd. Ze wil alles aan deze kinderen geven. “Ik vind het belangrijk dat de meisjes een zo normaal mogelijk leven kunnen leiden. Dat is wat ik wil en daarin zal ik ze altijd blijven stimuleren.”

Of ze nog vaak denkt aan het ongeluk. “Ja, ik denk er nog dagelijks aan. Ik vind het nog steeds erg moeilijk.” Het accepteren gaat langzaam, maar ze heeft hoop. “Toen ik kon zien, kende ik Jezus niet. Toen ik blind werd heb ik Jezus leren kennen.” Hoe dat komt? “Mede door broeder Josef en mijn verblijf hier op de school heb ik veel over hem gehoord.”

Nomita heeft wel een boodschap aan de lezers in Nederland en gaat weer even rechtop zitten. “Als er iets met je gebeurt, ga niet bij de pakken neerzitten. Ga door!” En, zo vervolgt ze vol enthousiasme: “Behandel gehandicapten normaal.”

Aanslagen met accuzuur
• 80% van de slachtoffers is vrouw
• 40% is jonger dan 18 jaar
• Deze aanslagen komen vooral voor in Cambodja, Afghanistan, India, Bangladesh, en Pakistan
• Veel voorkomende reden in Bangladesh is het afwijzen van een voorgesteld huwelijk of het weigeren van avances.