Op 28 juli 2009 werd de blindenschool in Dhaka (Bangladesh) getroffen door een overstroming. 80 blinde meisjes wonen daar intern. Taslima vertelt over deze angstige ervaring.

"Toen het avond werd, maakten we ons klaar om naar bed te gaan. Onze begeleidster zei: "Het gaat heel hard regenen vannacht, breng al je spullen maar mee naar boven." Zo gezegd, zo gedaan. We waren best wel bang en konden niet slapen vanwege de harde regen. Om één uur 's nachts was er ineens een harde klap. De omheiningsmuur van school stortte in en het water liep de school in. In enkele minuten stond de begane grond helemaal onder water!

Onze begeleidster riep: "Iedereen naar boven! Alles staat onder water!" Ze huilde. We waren sprakeloos en wisten niet wat we moesten doen. Het ging allemaal zo snel! Ik was alles kwijt: het bed, kleren, mijn boeken ... De omgeving die altijd zo veilig voor me was, was nu ineens een plek van onheil geworden.

Toen de morgen kwam, nam het schoolhoofd de schade op. Ze heeft toen meteen alle medewerkers opgetrommeld om zo snel mogelijk al het water te hozen en de rommel op te ruimen. Ze zei: "Wees maar niet bang, want God helpt ons." Ook wij hebben toen meegeholpen en hebben zo'n twaalf uur lang tot onze middel in het water gestaan.

Langzamerhand is alles weer zo geworden als vroeger. Ik ben God en alle vrienden van de school dankbaar voor alle hulp die we hebben gekregen."

Taslima