‘Na zo vele jaren zag ik mijn vrouw eindelijk weer helder’ 

Ik ben boer. Toen ik negen jaar oud was moest ik aan het werk omdat mijn vader overleed. Als oudste kind werd ik kostwinner van het gezin en daardoor kon ik niet langer naar de basisschool. Dit was mijn bestaan tot ik mijn eigen gezin had.
In 1991, ik was toen 50, begon mijn zicht achteruit te gaan. In de eerste instantie zag ik dat niet als een beperking. Het werd wat moeilijker, maar ik kon mijn werk op de boerderij blijven doen.
Ik bleef in het veld werken, maar het gebeurde vaak dat ik per ongeluk op nieuw aangeplante rijst stapte. Soms viel ik zelfs als ik met een zak rijst op mijn rug over het smalle pad langs het rijstveld liep. De eigenaar zag dan de volgende dag de schade en dacht dat een dronkaard op zijn veld gevallen was. Ik hield me stil, zodat hij dat bleef geloven.
In 1995 ging mijn zicht sterker achteruit. Uiteindelijk kon ik alleen nog maar licht en schaduw onderscheiden en moest ik mijn werk als boer opgeven. Ik besloot thuis te blijven en daar voor ons vee te zorgen.
Mijn situatie maakte me depressief, vooral toen mijn kinderen zich gingen afvragen of ik misschien niet gewoon lui was. Ze konden niet zien dat ik ernstige oogproblemen had, want mijn ogen zagen er normaal uit. Ik wou zo graag dat ik mijn kinderen kon bewijzen dat het echt niet goed met me ging.
Op 3 maart 2005 hoorde ik dat de organisatie Resources for the Blind (RBI) een ogentest zou houden in onze wijk. Mijn dochter moedigde me aan daar naartoe te gaan.
Na het onderzoek kreeg ik het advies zo snel mogelijk naar het kantoor van RBI in Cebu te gaan. Samen met mijn vrouw ging ik er naartoe en daar werd geconstateerd dat ik aan beide ogen staar had in een vergevorderd stadium. Op 6 april werd mijn rechteroog geopereerd en zes dagen later mijn linker.
Ik was enorm blij en dankbaar toen de dokter uiteindelijk het verband van mijn ogen haalde. Ik kon helder zien! Na zo vele jaren zag ik mijn vrouw eindelijk weer helder. Ik plaagde haar er mee. “Ben jij dat? Je ziet er zo anders uit met die rimpels in je gezicht.” Het was net of ik haar voor het eerst zag. En mijn drie jaar oude kleinzoon zag ik daadwerkelijk voor het eerst. Het viel me op dat hij sterk op me lijkt.
Ik nam de verwijderde cataracten mee naar huis om ze aan mijn kinderen te laten zien. Nu waren ze overtuigd en beseften ze welke moeiten ik heb moeten doorstaan. Het was verhoring van mijn gebed!