 |
Reisverslagen |
|
|
|||||||||||
|
||||||||||||
 | ||||
|
|
Tekstgrootte aanpassen:   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Paulien in India, januari 2010Deze week trek ik op met tien Indiase organisaties die financiële ondersteuning krijgen van de Nederlandse organisaties Red een Kind, Woord & Daad en Oikonomos. We hebben voor deze organisaties een workshop georganiseerd over hoe ze mensen met een beperking in hun gewone programma’s kunnen opnemen. In India leven namelijk 60 miljoen mensen met een beperking. Slechts 10% van hen heeft toegang tot revalidatie en minder dan 5% heeft toegang tot onderwijs; een bewijs dat de bestaande modellen, zoals speciaal onderwijs en speciale gehandicaptenprogramma’s niet toereikend zijn om deze enorme doelgroep te bereiken. We gaan samen op zoek naar alternatieven. Na twee dagen workshop gaan we het veld in om wat van de praktijk te zien. Chaos In het kleine kantoortje van de lokale zelfhulpgroep voor mensen met een beperking ontmoeten we Kumar. Hij is de voorzitter van de club en verteld trots wat deze zelfhulpgroep met 750 leden allemaal doet in dit gebied op het platteland van Karnataka. Ze vertellen hun leden wat voor rechten ze als persoon met een beperking allemaal hebben. In India hebben mensen met een beperking bijvoorbeeld recht op een pas voor gratis vervoer of op een kleine uitkering van de staat. Helaas zijn de lokale autoriteiten niet altijd even behulpzaam in het honoreren van deze aanvragen, dus hebben ze onlangs met ruim 600 leden het kantoor van de uitkeringsinstantie geblokkeerd. Ik zie de chaos zo voor me: mensen in rolstoelen, op krukken, met een blindenstok. Dat trekt aandacht! Het resultaat was dat alle aanvragen voor een uitkering in behandeling zijn genomen en de uitkeringen nu daadwerkelijk uitbetaald worden. Plank Kumar is een jonge man, ik schat een jaar of 35. Hij zit een rolstoel, handen en benen verkrampt, vergroeid. Hij probeert af en toe te verzitten, maar dat lukt niet. Zijn lijf werkt niet mee. Ik begin me steeds meer af te vragen hoe hij aan zijn beperking is gekomen. Niemand durft het te vragen en dan begint hij opeens zijn levensverhaal te vertellen: “Ik zat in klas 10 toen het noodlot toesloeg. Ik werd aangereden door een auto. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht, daar bleek ik een dwarslaesie te hebben. Ik kon mijn armen en benen niet meer bewegen. Niets aan te doen, zeiden de doktoren. Mijn ouders waren radeloos. Ze namen me mee naar huis en verzorgden me zo goed mogelijk. Ik kon helemaal niets meer. Alleen maar liggen. Dag en nacht. Ik kwam niet meer buiten en ik lag daar maar als een plank. Ik raakte zo gefrustreerd, had totaal geen perspectieven meer. Ik wilde zelfmoord plegen, maar had geen flauw idee hoe. Ik liet mezelf telkens weer van het bed rollen, ik bezeerde me, maar ging niet dood.” “Op een dag gaf iemand me een Bijbel. Ik ben al liggend gaan lezen en toen ik de Bijbel uithad wilde ik niet meer dood. Kort daarna ontmoette ik iemand van de zelfhulpgroep. Ze kwamen bij me thuis en hielpen me met het doen van oefeningen. Na twee jaar was ik in staat om te zitten in een rolstoel. Nu kan ik vijf uur in de rolstoel zitten. Ik kan mezelf aankleden, eten, wassen … Die eerste keer dat ik in de rolstoel werd gewassen en niet in mijn bed, dat zal ik nooit vergeten. Er ging een nieuwe wereld voor me open. Ik heb mezelf geleerd weer te schrijven. Inmiddels heb ik 400 gedichten geschreven over mijn moeilijke levensweg. Onlangs mocht ik op een lokaal radiostation voordragen uit eigen werk. Naar aanleiding van die uitzending heb ik acht brieven gekregen van mensen die zeggen dat ze na het horen van mijn gedichten besloten hebben om toch geen zelfmoord te plegen.” YOU CAN DO IT Kumar vertelt verder: “Nu ik zover gekomen was, besloot ik dat ik wilde gaan werken. Toen ik het mijn familie vertelde werd ik hard uitgelachen. Maar ik heb doorgezet. Met een kleine lening van de zelfhulpgroep ben ik mijn eigen telefooncel begonnen. De klanten draaiden zelf hun nummer en pakten hun eigen wisselgeld terwijl ik toekeek. De zaken gingen goed. Met de komst van de mobiele telefonie ben ik overgeschakeld op een nieuwe business. Ik ben een computerschool begonnen. Dat gaat geweldig, ik heb inmiddels vier mensen in dienst en geef training aan 60 cursisten. Het is geweldig om zelf geld te verdienen, ik hoef mijn ouders niet meer om geld te vragen. Nu komen ze zelfs bij mij! Wie had dat ooit gedacht? Van een plank ben ik veranderd in een mens met vele mogelijkheden. Ik heb geleerd dat je lichaam gebonden kan zijn, maar je geest is dat niet!” Kumar zet zich actief in voor de zelfhulpgroep. Hij is nu zelfs voorzitter. Op zijn beurt kan hij andere mensen met een beperking motiveren om hun leven weer op te pakken. Hij benadrukt: “Als je iemand met een beperking wilt helpen is het niet voldoende om alleen een rolstoel of een kruk te geven. Je moet mensen zelfvertrouwen geven: ze kunnen het zelf doen! We willen geen medelijden, zeg alleen maar: YOU CAN DO IT!” |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
omhoog  |
|
|
Switch to the
|
 |
| contact - sitemap - disclaimer |
|