Het waterproject bestaat uit het aanleggen of opnieuw opbouwen van een aantal waterputten in het Silti-district. Deze waterput is al geboord, maar nu wordt gebouwd aan de aanleg van de opslagtank. Verder zag ik dat men bezig was elektriciteit aan te leggen voor de nieuwe pomp. Ik vroeg aan de dorpsbewoners wat ze er nu van vonden. Ze vertelden mij dat er 20 jaar geleden een waterpomp aangelegd is, maar dat die al heel lang niet meer werkt en dat ze nu aangewezen zijn op een kleine plas in de buurt. Er komt een oude colafles te voorschijn met modderwater. Ik vraag me af wat dat is. ‘Het water dat we nu drinken’, wordt me verteld. Ik weet even niet helemaal hoe ik moet reageren. Je schaamt je wild met je spaflesje in je hand.
Gashaye stelt me voor bij de plaatsen te gaan kijken. Ja, we moeten wel even met de auto. Na zo’n kwartier rijden (lees hobbelen) zijn we bij de dichtstbijzijnde poel. Ik zie al snel dat dit niet alleen voor het wassen wordt gebruikt maar dat ze daar ook gelijk maar even de dieren laten drinken. Ik snap meteen de diarreeproblemen. Dit is echt heel smerig.

We rijden verder en Ghashaye laat me ook andere aangelegde waterputten zien. Enkele zijn al een tijd in gebruik. Ik vraag een man (er staan altijd binnen 2 minuten zeker 30 mensen om je heen, waar ze vandaan komen snap ik nog steeds niet) of hij effect ziet van het waterproject. Hij begint te lachen. Ja, we merkten het gelijk. Bijna geen diarreeproblemen maar ook je huid is veel mooier. Als we instappen worden we nog getrakteerd op ‘sugarking’. Dat houdt in dat er 2 enorme takken uit het bos tevoorschijn worden getoverd. Gashaye breekt ze in stukken en moet zeggen dat het heerlijk was. Wel erg leuk om het enthousiasme van die mensen te zien.

Tot slot ontmoet ik nog een blinde vrouw die wordt begeleid vanuit het vaktrainingscentrum. Erg indrukwekkend verhaal. Ze heeft 7 kinderen verloren in haar leven en werd ook nog eens blind. Zal morgen meer vertellen, want ik kan nog wel even doorgaan. Het is echt enorm indrukwekkend en ben n beetje kapot van al het gehobbel en van het vele praten.

Morgen ga ik namelijk mee met het outreachteam voor oogoperaties en zal ik ook nog wat patiënten interviewen.

Spreek jullie hopelijk morgen weer,

Anna


‘Het zijn de tranen die mij blind hebben gemaakt’

Gisteren ontmoette ik Nurgythe Dari, een vrouw van wie 7 kinderen zijn overleden!!!! Ze heeft nu 1 zoon en 2 dochters. De reden van het hoge sterftecijfer van haar kinderen bleef achterwege. Ik durf even niet verder te vragen en val terug op een gebruikelijke vraag hoe het kwam dat ze blind is. ‘Het zijn de tranen die mij blind hebben gemaakt’, zegt ze. Ik voel me regelrecht opgelaten deze vrouw verder te vermoeien met mijn vragen, maar ze is enthousiast en ze vindt het ook wel leuk. Ik vermoedde wel dat er wat meer moest zijn dan alleen tranen.

Na haar laatste kind werd ze blind. Ze heeft haar jongste dochter nauwelijks gezien

Al snel begreep ik dat ze leed aan Trachoom. Na haar laatste kind werd ze blind. Ze heeft haar jongste dochter, 17 jaar oud, getrouwd en met een tweede kind op komst, eigenlijk nauwelijks gezien. Via een health care agent kwam ze in contact met onze partnerorganisatie Grarbet Ledekuman. Helaas kon ze niet meer aan haar ogen geholpen worden. Toch hebben we haar wel verder kunnen helpen. Ze kreeg een cursus om matten en bezems te maken en ze laat me dit met veel enthousiasme zien. Haar man verkoopt die op de markt en zo verdienen ze er wat extra inkomen bij. Dat dit noodzakelijk is, blijkt wel als ik in haar huis om me heen kijk. Een kleine hut van leem en met een rieten dakje. Ze woont daar met haar kinderen, man en het vee.

Verder vandaag weer andere delen van het waterproject gezien. Het is echt enorm hoeveel watertappen ze maken van een enkele bron. Om enthousiast over te worden, en dat zijn ze zelf ook.

We vervolgen onze weg naar het outreach team. Eenmaal uit de auto wordt ik aangestaard door mensen met rode, halve en vuile ogen. Ze verdringen zich om me een hand te geven. Ik schrik iedere keer weer als ik zie hoe erg mensen aan hun ogen kunnen lijden. Binnen ontmoet ik de dokter. Hij laat me verschillende patiënten zien. Maido Taka, 22 jaar, staart me met branderige rode ogen aan. Het huilen staat haar nader dan het lachen. De arts laat me het oog van dichtbij bekijken en ik zie dat de onderwimpers helemaal naar binnen zijn gedraaid. Een kenmerk van de oogziekte Trachoom, waarbij een infectie voor verschrompeling van het bovenste ooglid zorgt en de wimpers tegen het hoornvlies krassen. Dat zorgt voor littekens en maakt de patiënt uiteindelijk blind.

De arts vraagt me of ik een operatie wil zien. Manhaftig zeg ik ja, maar mijn maag begint op te spelen

Maido Taka is een aantal jaren geleden al behandeld en dat ging goed, maar ze kreeg het terug en heeft nu erg veel pijn. De arts vraagt me of ik een operatie wil zien. Manhaftig zeg ik ja, maar inwendig begint mijn maag op te spelen. Het meisje wordt op de operatietafel gelegd en sjonge, ik had echt medelijden met haar. Ze was zo nerveus. Door m’n camera zie ik dat ze met angstogen naar boven staart. Een verpleegkundige stelt haar gerust. Ik maak veel foto’s en de operatie verloopt voorspoedig. Ik kan niet de gehele operatie af kijken, want we moeten verder. Er is nog veel te zien.

Weer terug op de compound van Grarbet Ledekuman wacht een andere arts. Ik kan nog net het laatste stukje van een staaroperatie meemaken. Ik heb er een kort filmpje van gemaakt. Ik heb de patiënt niet goed in het gezicht kunnen kijken, maar wanneer de lap afgaat verbaas ik me erover dat ook zij een jonge vrouw is. Erg nerveus van de operatie, maar ook erg blij met de resultaten.

Verder in de slaapzaal nog een meisje bezocht van 12 jaar. Ze heeft 2 weken geleden een staaroperatie gehad en morgen wordt haar andere oog geopereerd. Haar moeder zit er hoopvol bij, maar de arme stakker is zo nerveus. Ze vertelt me dat ze wel erg blij is. Ze kan nu namelijk weer zien en straks gaat ze ook naar school. Ik verbaas me erover dat ze dus al die tijd thuis is geweest.

Aan het einde van de dag ontmoet ik een oude blinde vrouw. Ook zij maakt matten, maar ze heeft daarbij nog een bijzondere boodschap. Ze vertelt me dat hoewel ze blind geboren is, ze wel naar school kon, maar dat haar vader dat niet wilde. Ze is niet getrouwd en ze heeft een erg zwaar leven gehad met veel teleurstellingen. Ik vraag haar of ze iets wil vertellen over hoe ze haar blindheid heeft ervaren. Ze vindt het blijkbaar moeilijk. Ze heeft niet veel verteld, maar blijkt wel iemand gevonden te hebben: Jezus. Hij helpt haar elke dag, blijkt uit haar verhaal.

Ik heb nog veel meer mensen gezien en val van de ene in de andere verbazing.

Hartelijke groet,
Anna